Xa imos indo vellos, pois este ano é
o noveno que nos xuntamos no Condado para dicir versos,
falar cariñosamente mal dos ausentes anque só
sexa porque nos furtaron a súa esperada presencia,
comer empanada e beber viño (e ó mellor o
Picho tem unhas botellas gardadas do mellor e podémosllas
foder). A mágoa é que hogano o rubio estea
na cadea; pero nós acordarémonos del, e saberemos
que el se acorda de nós.
Tamén somos bem tolos, xuntármonos ano tras
ano en informal congreso de palabras que leva o vento. E
máis tolos aínda cós que imos dicir
poemas son aqueles, moitos máis en número,
que van para escoitalos. Eu teño que facer un chamamento
á sensatez, aínda que sexa tirar pedras contra
o meu tellado de vidro. Cidadáns, non vaiades ó
Festival de Poesía do Condado, nin a ningún
festival de poesía máis que haxa no mundo,
se o hai. Quedade na casa e mirade, digo visionade, a televisión:
ofrece modelos de vida moito máis concordes cos tempos.
Se queredes saír, podedes ir de boutiques e mercar
moda galega: farda moito. Podedes tamén ler nova
literatura americana: fai moito culto. E non bebades viño,
tomade auga sem gas ou coca-cola light: non engordan.
Un supoñer, vós ides ó Condado e escoitades
ó Méndez Ferrín que inventa outra fantasía
nacionalista: iso xa non se leva. Sobre ó palco o
Viale Moutinho, e resulta que dades oídos a un português
que non é iberista: fai moi pouco europeo-ocidental.
Vai o Rodríguez Baixeiras e lárgavos un soneto
coma un diamante: a quen se lle ocorre facer hoxe esas conachadas?
Entre as barbas brancas do Manuel María soa unha
voz antiga da terra: e a quen lle importan esas antiguallas?
E etcétera, etcétera: que cantan os poetas
galegos de agora? Nada que poida interesar a un cidadán
normal, a un home de proveito empeñado en alcanza-lo
ideal marcado pola nova aristocracia socialdemócrata,
mentalizado no alto labor de crear riqueza a mercar un beemeuve.
Deixade que os poetas se extingan pouco a pouco. Non, non
é preciso cumpri-la bárbara consigna do Pexegueiro
(¿u-lo Pexegueiro?) que propoñía matar
os poetas e celebrarlles pompas. Non é preciso ser
tan selvaxes e terceiromundistas: abonda cun mesurado desdén,
un desprezo de buen tono, un esquecemento suave e fresco
coma unha chaqueta de liño cun petroglifo no colar.
Pechade as vosas orellas, coma os mariñeiros de Ulises,
ás sereas da palabra demasiado tensa dos versos,
ás seras da independencia que se esconden nas illas
do socialismo do mar que era de nós alá na
prehistoria, alá cando Galicia non estaba aínda
en marcha, alá cando os cativos soñaban com
ser médicos ou camioneiros ou aviadores e non com
emular a Mario Conde ou a Adolfo Domínguez ou a Isabel
Preisler. Se me facedes caso, o Noveno Festival de Poesía
do Condado será tamén o derradeiro.
|
