Eu quixera que a Festa da Poesía
fora xa un símbolo tal e como se ían conformando
os símbolos: con vencello afectivo, no mesmo siñificado
histórico-concreto, soerguendo acción e degoiro,
como é degoiro e mais acción a solidaridade
creativa. Símbolo noso, a Festa da Poesía,
a traveso do que aunamos a identidade de experiencia e concencia.
Libertade que sentimos hoxe aquí, libertade que construímos
ó agarrar o idearium fragmentado da independencia
para o socialismo. Na memoria, o que tanto contribuiu á
definición do noso pobo na historia, a expresión
do desexo. Querérmonos galegos e raianos. Porque
nós podemos pasarnos da raia sen ter que trocar de
referencias nin arrincar a língoa. Porque nós
podemos intercambiar desexo con pasión. Porque compartimos
segredos vellos –vella mitoloxía celta e desxerárquica,
ineficaz nas batallas- ednde a Xeración das Irmandades,
con Quintanilla alertando contra da solución de deixarlle
ós ingleses anacos de territorio de Eire, e vengamos
o asesiñato de militantes do IRA ó esforzarnos
por seguir vivos de nación.
Porque este texto que escrebo agora quereríao mais
esplendoroso e reló swatch -última hora- pero
retorna semprea tactilidade terreal que me conmove. Ou ises
simulacros teatrais do que é mostra maior aquel remolque
mariño cheo de autoridades e de reporteiros que se
achega ó Casón porque “todo está
ben controlado” e o barco estoura en lambetadas de
lume e ogallá que a impostura edses gobernantees
fora xa salitre.
Porque ó facer este proemio seime enteira e podo
decidir xunto con vós manterme nesta cita anual co
meu desexo. Que, ó fin, é tamén o grafitti
de urxencia que todos prolongamos pasándonos da raia.
A Festa continúa.
|
