E conta Tolkien que, despois de conseguir
fuxir, con ben, dos nove Xenetes Negros, Froido Bolsón
estivo en Rivendel, na casa de Elrond, a beira do Bruinen,
e alí conformaron a Compañía que, composta
por xentes moi diferentes entre sí, conseguira derrotar
ao Reino das Tebras.
E como aquí non hai elfos que gobernen os ríos,
o miño segue a baixar cun anguriante mermurio de
aldraxado irredento e, a sua esnaquizada ribeira, tenta
acadar o alimento dunha esperanza seica albiscada ao carón
da muralla afortalada do Castelo de Salvaterra: quizais,
ao igoal que na casa de Elrond, estéxanse esquencendo
vellas liortas e unha outra Compañía asuma
a misión de incrustar a raxeira onde agora só
existe a escuridade.
E é que non hai arma máis razoábel
e incruentamente poderosa que un libro. Non hai arma máis
solidária que a colectividade escrebindo obxetivamente
a súa propia história. E non hai história
máis obxetiva que aquela que se escrebe –vivéncia-
en liberdade.
Quero dicer con esto que a poética deste libro,
a poética dos denanteriores libros, así, conxuntamente,
é unha confluencia dos distintos camiños que
levan a un mesmo destino; tentaba dicer con esto que é
posíbel avanzar na história co senso racional
de que o agora, escomenza, a se relatar (e a agromar consecuéncias),
un minuta máis tarde. Do agora deste libro, do agora
do convívio nas duas datas do Festival, pódese
facer unha leitura única. Logo, pois, non é
imposibel. E si cadaquén vai e síntese perfectamente
lexitimado para a rtellar a Historia ao marxen dos demáis,
sen se decatar que o resultado do conxunto é a mesma
paisaxe que agora, dende as murallas do castelo, ofrece
ese túmulo silandeiro que xa está a ser o
nado na Fontmiña, o qie representa este libro sería,
dramáticamente, a excepción que confirma a
regra.
Na primavera na que a labanza en frol escomence a arumear
no mundo da Fisterra, os ananos de Celso Emilio escomenzarán
a ser mitoloxía.
|
