O Presidente dos Estados Unidos, Ronald
Reagan, proibiu a celebración en Los Ángeles
dun festival internacional de poesía que habería
de ter lugar con ocasión dos próximos Xogos
Olímpicos. O xenial escultor do Hío, Manuel
Coia, escribiu unha poesía na que se di que a poesía
é a grande verdade. Luis Pimentel, detrás
dos visillos dun seu mirador que daba ao Espolón
de Lugo, logo de considerar a raiola no carambelo fulgurante
que cobría os fíos do telégrafo nunha
mañá xeada, marmurou para sí un verso
no que a poesía xurdía coma o grande milagre
do mundo. Porque, de certo, o que permanece, eso fundaméntano
os poetas. Dixérao Hölderlin e dixérao
ben. Porque a palabra distinta que a poesía é
pode incomodar a Reagan, pode disparar, ter garras, uñas
de verdade, radicais humus onde se revolcan larvas de sabiduría
outra e diferente. E a nosa poesía, aquela que se
di no noso idioma natural, ademáis de amosar a gran
verdade non intelectiva prescinde da domesticación
alleeira. Non sei se vos decatades de que a poesía
galega é o único territorio de Galicia que
acadou a independencia. A poesía galega é
territorio liberado. Sobre o chan da poesía ordénanse
os nosos soños nunha feliz utopía de fermosura,
violencia, entrega ao cosmos. Por derriba, as partículas
celestes emiten as súas músicas e os seus
números concordes. A palabra poética construiese
sobre a outra palabra poética e no extremo da cadea
atópase, imperturbado e xurdio, Pondal –o primeiro
poeta galego moderno, como é sabido-. Poesía
galega no Condado, máis un ano. Connosco, os portugueses
que é crónica de nós. Portugal é
noso, todo él, até Alentejos e Algarves, a
máis alá: en creoulos, Brasiles, Goas e papiamentos.
A nosa é unha grande lingua do mundo, e non polo
número de xentes, senón pola innumerábel
verdade dos nosos poetas e dos que escoitan aos nosos poetas.
Imaxino ao meu río natal, grave e despacioso, sentindo
como na súa orela a verba poética vai latricando
un rosmido constante e señor, como o do miño,
e entre ambos a porfía mestúrase unha docísima
armonía na Festa do Condado. E viva Galicia Ceibe,
o Miño, a libertade e todo o que é ledo, novo,
noso, diferente e fiel ao soño.
|
