A poesía ten de medrar, ten de
nacer tamén nas etapas máis esquivas, no lugar
máis esgrévio, máis árduo. Senón
for así, é que non é poesía,
é que non é nada, porque o fundamental, o
eterno, o que sempre fai que teimemos unha e outra vez,
ten de estar na oposición, na loita.
Xamais alguen pense que os versos poden ser sinónimo
de placidez, de tempo sen conflito. Os versos dislocan,
esbaran rompen, rachan, proclaman, inventan, distenden,
confunden, rebulen, estoupan, en fin, todo o mundo e todas
as cousas. Xamais alguen pense que a poesía, que
a arte, que os diceres humanos poden estar conformes. O
verso non é lóxico, ou, mellor dito, ten a
súa própia lóxica, libre, autónoma
ou mellor autodeterminada para nos acomodar a unha linguaxe
ao uso.
Aquel que queira ser poeta deixe os sucos, abandone as
estradas e os transportes coñecidos e veña
por estes novos mundos, grotescos e infinitamente doces;
mundos de cabrinfollo e ríos, mundos de ferro e trevoada,
mundos do verso que hoxe canta coa voz da area e da auga
nas ribeiras do Miño.
Que os deuses tutelares da terra sexan fecundos e propícios
e que nós, os mortais, entendamos, máis unha
vez, a mensaxe que ven e é do alén, a mensaxe
da poesía nesta festa, que se anúncia de flor,
de luz e vento ceibo, na terra máis exacta do Condado.
|
