A democracia non existe,
é unha utopía a conquistar.
A liberdade non existe, é unha ansia
dalgúns peitos afoutos e un soño da imaxinación.
E as liberdades non existen en ningures,
hai papeis e leis que dan pé a que as creamos posibeis,
únicamente.
O que si hai é persoas que queren
ser libres.
E para que haxa persoas que se queren
dignas, que se queren libres, é preciso que exista
antes de nada a palabra sen medo. Na vida todo ten límite,
e tamén as palabras pódeno ter, pois as palabras
o mesmo que poden dar paz tamén poden alimentar o
camiño da guerra e chamar por ela. Mais precisamos
atrevernos a falar, a escribir, a dicir libremente. Pois
precisamos ser dignos e libres.
O noso país, a Galiza, foi educado
primeiro no medo e logo na sumisión e no descrimento,
no cinismo. Precisa oírnos falar atrevéndonos
a ser libres. Con naturalidade, sen lle pedir permiso a
ninguén. O noso país precisa empezar a gañar
a dignidade. E a dignidade empeza dentro de cada un cando
nos atrevemos a botar fóra a palabra que nos nace
verdadeira dentro.
E por iso é tan daniña a
censura, non porque perxudique ao censurado, que tamén,
senón porque lle rouba ás demais persoas a
posibilidade de coñecer, de oír as palabras
sen medo, as que nos liberan. E todos aprendemos a falar
escoitando, e repetindo logo. E todos temos que oír
primeiro libremente, para poder pensar e ser libres.
|
