Non falarei da “nosa” lingua
nin do “amor” que lle temos ou debemos ter.
Ese “nosa” leva implícito o reduccionismo.
A lingua, abonda. Canto ao “amor” é unha
palabra inadecuada. A lingua hai que respetala, valorala
e usala. Unha proba do que digo: o presidente de Galiza
di “a nosa amada lingua” ou “a nosa querida
terra” ou “Galicia, nai e señora”.
Detrás desas expresións vese o paternalismo
e unha Galiza feminizada. “Aquí, mi señora”
¡Coitada! Porén, sería ridículo
escoitar ao presidente do Estado dicir: “nuestra amada
lengua” ou “querida tierra madre”. Di
español e España. Non necesita recorrer a
adxectivos compensatorios. Cando nós digamos Galiza
e lingua estaremos no camiño da normalización.
Tampouco vou falar da teima de empregar o galego e facelo
com orgullo porque xa é un discurso gastado (eu mesma
teño contribuído ao desgaste). Non quero dicir
com isto que non sexan importantes as accións individuais.
Todo comportamento modifica o ambiente e actúa no
curso da evolución. E a persoal gratificación
ética tamén é importante. Si.
Pero, no mundo actual dos medios de comunicación
e da masificación, son precisas accións políticas
que promovan a utilidade do galego, a necesidade do mesmo
para todas as funcións sociais. As preferencias marcan
o camiño da evolución: o proxecto. Cando digo
acción política, non me refiro unicamente
ás institucións, senón á presión
social que debe orientalas (Un pobo que non deixa de lamentarse
do comportamento dos gobernantes, que leva a cabo unha política
de queixas, é un pobo infantilizado. Máis
aínda se os vota).
En fin, o galego pervivirá se é necesario.
Esa necesidade é a que compre procurar, a liña
a seguir.
En relación coa utilidade, considero que o galego
debe ser a primeira lingua do país e a segunda o
inglés.
O galego como a lingua que estructura o noso pensamento
e define esta cultura. Tanto é así que o castelán
que se fala na Galiza é basicamente sintaxe fonética
galega con algunhas palabras españolas adubando o
estrafalario conxunto. A maioría dos proxenitores,
marcados polo autoodio e a ignorancia, ensinan á
descendencia ese híbrido lingüístico
empobrecido, en lugar da lingua que coñecen, vizosa
e fluída nos correspondentes contextos culturais.
“Y luégo?” “Luégo no te
me comen nada, andan a emigrar y no lo dan hecho”.
O galego, pois, como lingua para pensar, crear, sentir,
comunicármonos, querer, rir. Para ser no mundo. En
segundo lugar o inglés, a língua mundial nesta
época que nos permite o acceso ao saber, ás
autoestradas da información, á aldea global.
Sem esquecer que o Terceiro Mundo tamén fala inglés.
En terceiro lugar o español, a lingua franca que
serve para comunicarse cos pobos da Península e da
América Hispana.
E referíndome á utilidade, considero que
a normativa ortográfica imposta foi un dos golpes
máis fortes dos últimos tempos. Tratar de
aillar ao galego como idioma, actualmente, é condenalo
á extinción. Unido ao tronco lingüístico
português conseguiría a pervivencia. Tería
valor cultural e económico. Representación
no foro europeo, americano e africano. A literatura galega
figuraría nas bibliotecas e librerías de moitos
países e o alumnado galego non se enfrontaría
a unha normativa minoritaria e tería acceso fácil
a unha enorme e variada cultura. Todo iso perdido por unha
cretina e miope independencia. Porque pensar que utilizando
a ortografía portuguesa ía perderse a lingua
é como crer que o portugués, o moçambicano,
o baiano, son o mesmo. Os andaluces e sudamericanos escriben,
desde hai séculos, sonidos que non saben pronunciar.
A ortografía non modificou os seus hábitos
lingüísticos. Ademais, a evolución do
galego decidiranna as/os falantes.
A lingua non se pode considerar como un sistema estable
de invariantes, senón como un proceso xenerativo.
Neste sentido, as mulleres galegas temos que levar a cabo
unha análise crítica na lingua como para constatar
que estamos ausentes, como suxeitas, nela e promover todos
os cambios necesarios que nos permita a identidade persoal.
A presencia do xénero feminino na lingua é
tan necesaria como en calquera outro aspecto da realidade.
|
