Sociedade Cultural e Desportiva do Condado
Correio Electrónico E-mail
|
Voltar à página principal Principal
30 anos em galego
SCD CONDADO
:: Quem somos
:: XXIII Festival
:: História
:: Arquivo Gráfico
:: Livros editados
:: Notícias
:: Contacto
:: Textos
Prólogos aos livros editados nas sucessivas ediçons do Festival da Poesia
Ir a textos
miguel anxo fernanvello
XIII Festival da Poesia, 1993
Poesia en liberdade, sempre!

a poesia queima nos lábios e a sua verdade queima
contra o siléncio e o medo
contra a palavra morta a poesia é
queimadura branca de sol e estar vivos deste lado da luz
e a poesia é
un salto de alegria na voz dun rio que nace no centro
das cantigas que foron nós e somos
a pátria máis diurna o corazón aceso
flor e pan aberto un ángulo de seda
e o noso desexo o noso
estrela firme
o mar

e aqui está o vento e a poesia é
corrente de metal lámina viva
arvore de mencer orientación do amor e ferve o canto
e a poesia é
o camiño da seiva e o alento da brasa

e aqui estamos nós estamos
a pesar dos mecanismos que segregan sombra
a pesar dos sistemas cegos da noite
a pesar do labirinto e do pozo e dun século negro
construción de túnel para a morte

aqui estamos e alzamos o sangue
e afirmamos deste lado da luz
o verbo antigo e a arte da poesia no tempo noso e no futuro
na raíz e no céu
na liberdade que nos é desde nós
aqui onde nace a palavra
liberada

Poesia en liberdade en Salvaterra de Miño, no Festival do Condado, onde ano tras ano ainda acontece o milagre. Armas delicadas os versos. A língua brillando como o ouro.

O Governador de Pontevedra seguramente non leu a San Juan de la Cruz, nen a Maiakovski, nen a Méndez Ferrín. O Funcionário sanciona, couta, proibe: etnocídio cultural.

Devala gravemente a intelixéncia e a sensibilidade nestes tempos, porque no mundo minguou a verdade. A propaganda e a publicidade desalmada, o consumismo desaforado das selvas urbanas, devoran a ternura do home. Todo se torna achavascado, záfio, rude, vulgar. Tempo de barbárie “fine pointe”. Tempo de barbárie mesta e ancha.

E sempre hai unha última esperanza: un corpo amado, a sua luz de arxila pousada no aquén e no alén da carne e do gozo. E sempre hai unha defensa contra as ofensas da vida (Pavese): a poesia en liberdade, viva, vibrando no tempo. Como en Salvaterra de Miño.
 

Voltar a Limiares

XXIII Festival da Poesia no Condado



 SCD CONDADO - 2010