Este ano no que andamos –o 1991,
á veira como quen dice dun novo século e dun
milenio por encetar- imos celebrar, unha vez máis,
o xa tradicioal Festival de Poesía de Salvaterra
do Miño ou do Condado, xa consolidado pese a incertidume
que o ronda ano tras ano. A Poesía, a verdade poética,
remata impoñéndose e trunfando pese a que,
moita xente, non se decata deste feito. A beleza e a verdade
–tanto a estética como a ética- residen
na Poesía. Só a Poesía é a casa
da estética e da ética. Non hai outra. Todo
poema, merecente deste nome, é útil como esperiencia
humana. A súa misión –todo o que e o
que viviu ten unha misión positiva ou negativa pois
a neutralidade é un imposíbel- consiste en
descubrir e agrandar o mundo, tódolos mundos reais
ou imaxinarios.
De ahí que se silencie á poesía, se
marxine e se proscriba de xeitos máis ou menos sutiles,
abertos ou encubertos. Os planificadores das nosas vidas
saben moi ben o que fan: non queren persoas senón
rebaños e canto máis domesticadiños,
mellor. Todo canto se faga a prol da Poesía é,
xa que logo, un acto de subversión e resistencia.
Este Festival de Salvaterra así ten que ser entendido.
Neste ano escolleuse unha data esencial pra sua celebración:
o 12 de Outono, símbolo do reacionarismo e do capitalismo
español, o pobriño tan sumiso e obedente.
Faise contra a celebración do V CENTEARIO DO DESCOBREMENTO
DE AMÉRICA. Xente civilizada, culta, sensibel, sen
dúbida, non se sumará a tales folklores. Estes
descobrementos e conquistas por medio da forza e da sinrazón
teñen de avergoñar a quen as fixo. Povos que
non se metían con ninguén foron agredidos
polas armas, sometidos, algunhos masacrados, saqueados e
humillados. Impúxoselles unha língoa, unha
relixión e unha subcultura, que non eran as súas,
no nome de Deus e da Civilización. Intentouse aniquilar
todo aquelo que non era o capricho do conquistador. Fixéronse
desaparecer grandes culturas sobor de todo en América.
Nunha palabra: eses seudocivilizadores o único que
fixeron foi empobrecer ao home e ao mundo, cultivar u odio
e non o amor, sementar a guerra e non a paz e o entendemento.
Porque non hai Cultura, senón culturas. Ningunha
cultura é superior ou mellor que outra. Unicamente
hai culturas máis ou menos desenroladas. Cantas máis
culturas esistan máis probabilidades ten o home de
elexir e o mundo é máis rico.
Este ano o 12 de OUTONO poetas galegos, portugueses, cataláns
e bascos xuntaranse, unha vez máis, á veira
do Pai Miño pra decir os seus versos, nun acto de
amor e solidaridade. As namoradas e agradecidas ondas poñeranlle
música aos seus poemas, levaranos ao mar como máxicas
e minúsculas barcas cheas de beleza, soños
e ilusiós. E desembarcarán an lonxanas praias,
non como guerreiros conquistadores, senón como embaixadores
de Poesía -da Poesía- buscando refuxo en corazóns
lúcidos, sensibeis e libres.
¡Viva o Festival de Poesía de Salvaterra do
Miño!
¡Viva a Poesía!
|
