Se ela lle di a el que ñaca, xa
sabemos que ñaca.
Per se o que se din é ñan-ñan
é que consideran que o tempo é comestible
e que as cousas de comer enchen a boca. O desexo contrariado
pódese chorar tipo sniff-tipo
bua como di algún poema de Bernardo Atxaga.
Pero ela e el saben que as interxeccións de dolor
tamén expresan pracer. Ela e el decidiron habitar
no mundo das onomatopeias e apropiarse dun código
case perfecto no que non existe o empeño inútil
de distinguir demasiado entre a dolor e o pracer ou entre
a ironía e a ternura.
Ela e el conquistaron así a poesía e teceron
un saber renovado imaxinando cousas que xa foran imaxinadas
pero que queren volver imaxinar.
A poesía, é unha onomatopeia de cristal moi
durísimo nun mundo de ruído informatizado,
a poesía só pode sobrevivir como onomatopeia
entre os ruídos que fan os ladróns do templo
e a confusión que se quere presentar como certeza
oficial, a poesía non é a cultura administrativa
nin a retórica chulesca dos políticos profesionais,
a onomatopeia é o punto de resistencia da poesía
desque a literatura foi sustituida polo xornalismo e o pensamento
pola opinión disfrazada de información. É
irremediable que a poesía xa non teña que
ver co ocio pero a poesía segue a expresa-lo pracer
e a dolor, o tempo doméstico e o tempo da historia.
Ela e el saben que un poeta negro dos días nos que
o rap non andaba aínda
polas listas de éxitos dixo que a
revolución non será televisada e non
quería dicir nada nin bo nin malo da televisión,
quería dicir que a revolución (a poesía,
a ironía,a ternura, a ausencia da miseria, o reino
da liberdade) é un acto individual de conciencia
e reflexión colectiva que non cabe nas pantallas
da TV. É como a gastrnomía que resulta tremendamente
aburrida cando se televisa porque a TV non enche a boca.
A poesía non será televisada porque enche
a boca como a ilusión salgada dos corpos que se aman
entre onomatopeias comestibles e a convicción clara
dos seres humanos que deciden que se algo cambia debe ser
para que algo se transforme.
Ela e el posiblemente non existan máis neste torpe
escrito pero si existe a Festa
da Poesía no Condado que é como unha
onomatopeia espontánea e liberadora no medio dun
ambiente cultural aburrido e mediocre, un berro independente
entre o marmurio administrativo-cultural da intelectualidade
dandy-oficialista, algo
que pasa tódolos anos onomatopeicamente, porque si,
porque lles peta ós bons amigos do Condado e deciden
facelo sen que ninguén llelo mande nin llelo poña
fácil, porque empeñan nisto o seu esforzo
colectivo para que a poesía ano tras ano nos encha
a boca e nos alimente, e aínda que non nos faga máis
libres nos recorde a posibilidade de selo, porque, como
dicimos Os Resentidos nos nosos concertos, estamos
en guerra pero hai que reflexionar.
Ñaca e ñan-ñan
para todos.
|
