Na infinda noite da cultura xa escomezábamos
a estar un pouco fartos de que cada vez que na trincheira
alguén prendía un facho para romper as brétemas,
o francotirador lle atinase entre os ollos con implacable
puntería.
O Festival da Poesía tenta de ser o xérmolo
do xunguimento, nunha nova perspectiva, no que o factor
común seña a unidade solidaria diante da agresión
cotián.
Que xa non importen os atrancos que de xeito institucionalizado
se lle poñen ao noso avance cultural, que non importen
as negativas dos prelos nin as críticas de bon salario,
porque o de hoxe é un paso que mañán
será a carreira que terá como meta o mencer.
Todos xuntos, unha frol. Todos xuntos, un pobo. Todos xuntos,
unha fala.
|
