 |
 |
| Limiares dos 18 festivais da poesia no Condado |
|
|
|
| manolo rivas. XVII Festival, 2003 |
|
| A irmandade
do poema |
|
| ¿Quen é ollo de arcea | e
quen radar do medo? | Os irmáns. ¡Son as irmás!
| ¿Quen é quen de vivir | no sudario da fraga,
| no farrapo da terra, | na lucente arañeira? | Os
irmáns. ¡Son as irmás! [+...] |
|
|
| M. A. Fernánvello. XVI Festival,
2002 |
|
| Máquina
radical de pureza |
|
| Aínda resoan na conciencia cultural
da nosa época os versos de Gabriel Celaya que lle confían
á poesía un especial poder revolucionario no
tempo. E temos ben presente o coro poético que na “Letanía
de Galicia” de Uxío Novoneyra [+...] |
|
|
| maría xosé queizán.
XV Festival, 1995 |
|
| Algunhas reflexións
sobre a lingua |
|
| Non falarei da “nosa” lingua
nin do “amor” que lle temos ou debemos ter. Ese
“nosa” leva implícito o reduccionismo.
A lingua, abonda. Canto ao “amor” é unha
palabra inadecuada. A lingua hai que respetala, valorala e
usala [+...] |
|
|
| Roberto Vidal Bolaño. XIV Festival,
1994 |
|
| Insubmisión,
unha actitude ante a vida |
|
| Ser quen de poñer tesos, ou firmes
como lle din eles, a cen ou mais homes a un tempo cun berro
canto mais estarrecente mellor e ademais sentirse alguén
ó facer, non deixa de ser unha variedade perigosa [+...] |
|
|
| Miguel Anxo Fernanvello. XIII Festival,
1993 |
|
| Poesia en liberdade,
sempre! |
|
| Poesia en liberdade en Salvaterra de Miño,
no Festival do Condado, onde ano tras ano ainda acontece o
milagre. Armas delicadas os versos. A língua brillando
como o ouro [+...] |
|
|
|
|
| antón reixa. X Festival, 1990 |
|
| A poesía
como cousa de comer |
|
| Se ela lle
di a el que ñaca, xa sabemos
que ñaca. Per se o que
se din é ñan-ñan
é que consideran que o tempo é comestible e
que as cousas de comer enchen a boca. O desexo contrariado
pódese chorar tipo sniff-tipo bua
como di algún poema [+...] |
|
|
| Darío Xohán Cabana. IX
Festival, 1989 |
|
| Limiar do IX
Festival da Poesia |
|
| Xa imos indo vellos, pois este ano é
o noveno que nos xuntamos no Condado para dicir versos, falar
cariñosamente mal dos ausentes anque só sexa
porque nos furtaron a súa esperada presencia, comer
empanada e beber viño [+...] |
|
|
| margarita ledo andión. VIII Festival,
1988 |
|
| Pasarse da Raia |
|
| Eu quixera que a Festa da Poesía
fora xa un símbolo tal e como se ían conformando
os símbolos: con vencello afectivo, no mesmo siñificado
histórico-concreto, soerguendo acción e degoiro
[+...] |
|
|
| António Mascato. VII Festival,
1987 |
|
| Limiar do VII
Festival da Poesia |
|
| Desde o seu forte coruñés
dirixe operacións primavera, accións de banda
contrabando, tortura sibilina, gardas carentes de glamour.
O Virrei da Terra Ancha xa non cre no expólio da pátria
[+...] |
|
|
| X. A. Suárez. VI Festival, 1986 |
|
Os
heróis desempeñan sempre un cativo papel nas
grandes fazañas
J. R. R. Tolkien. “O Señor dos Aneis” |
|
| E conta Tolkien que, despois de conseguir
fuxir, con ben, dos nove Xenetes Negros, Froido Bolsón
estivo en Rivendel, na casa de Elrond, a beira do Bruinen,
e alí conformaron a Compañía que, composta
por xentes [+...] |
|
|
| G. Luca de Tena. V Festival, 1985 |
|
| Limiar do V
Festival da Poesia |
|
| Cando as abstraccións andan de saldo
son bós tempos para a lírica, ou asi se ten
demostrado con impertinencia cíclica. Pero tal non
parece a razon de que un ano após doutro a Festa da
Poesia [+...] |
|
|
| X. L. Méndez Ferrín. IV
Festival, 1984 |
|
| Limiar do IV
Festival da Poesia |
|
| O Presidente dos Estados Unidos, Ronald
Reagan, proibiu a celebración en Los Ángeles
dun festival internacional de poesía que habería
de ter lugar con ocasión dos próximos Xogos
Olímpicos. O xenial escultor do Hío [+...] |
|
|
| Víctor F. Freixanes. III Festival,
1983 |
|
| Limiar do III
Festival da Poesia |
|
| Veleiquí os poetas. A voz acesa alumeadora
e indestrutible dos poetas. Nestes tempos de devalo gobernados
polo oportunismo e polo desencanto (esa cativa coartada que
agora todos esgrimen) [+...] |
|
|
|
| scd condado. I Festival, 1981 |
|
| A xeito de presentación |
|
| Na infinda noite da cultura xa escomezábamos
a estar un pouco fartos de que cada vez que na trincheira
alguén prendía un facho para romper as brétemas,
o francotirador lle atinase entre os ollos con implacable
puntería [+...] |
|
|
|
|
