As organizacións e persoas asinantes, manifestamos as razóns nas que se fundamenta a nosa rotunda oposición á construcción de novos encoros no Miño, como os que, ao abeiro do mercado ibérico da enerxía, conxuntamente proxectan construir as empresas Electricidade de Portugal (EDP) e Unión-FENOSA.

Porque consideramos que a construcción de novas centrais hidroeléctricas no Miño, ademais de perversa, é innecesaria e inútil, ademais de ineficaz do punto de vista enerxético.

Porque xa os 535 qm. percorridos polos dous principias ríos da Bacía do Miño (Sil e o Miño), están ateigados de comportas que regulan o caudal pra producción de electricidade. Só o 13% do curso total do Río Miño permanece ceibe de presas.

Porque o intervencionismo sobre o Miño, resultado dunha política centralista e ambientalmente perversa, non permitiu a constitución dun sistema industrial galego forte e diversificado. Non ten sentido sacrificar mais recursos para continuar a ser unha comunidade netamente exportadora de enerxía.

Porque a perda dos valores ambientais e socioculturais dun río vivo, en aras da modernización, non serviu para mellorar o nivel de benestar dos cidadáns.

Porque é falso que o que se proxecta sexa a construción de tres minicentrais. Preténdense construir 3 grandes presas de 21 m de altura e de 212, 230 e 321 metros de lonxitude, que van ocupar 23 km do Río Miño, o que representa o 30% da única parte que fica ceibe da intervención humana no Miño.

Porque a “Nova Cultura da Auga”, pretende introducir criterios económicos e ecolóxicos na xestión do recurso polo que a agua non é un elemento illado senón unha parte dun recurso vivo: o ecosistema río.

Porque pensamos que antes de optar pola construcción de novos aproveitamentos eléctricos, é necesario optimizar o rendemento das turbinas dos encoros existentes, ao tempo que promover prácticas de aforro enerxético.

Porque as consecuencias sobre o ecosistema fluvial van ser moito máis graves do que ocorrería nunha situación de menor presión.

Porque o impacto ambiental que tería a execución deste proxecto é irreparábel en moitos aspectos:

- As especies migratorias sufrirán unha queda considerábel. A destrucción de zonas de freza reducirá o hábitat disponíbel pras lampreas e salmóns, estes últimos xa moi escasos no Miño.

- O incremento da néboa máis a humidade potenciarán a modificación das condicións ambientais medias.

- A imposibilidade de xestionar en beneficio do desenvolvemento sostíbel das poboacións ribeireñas un espazo natural incluído na rede europea “Natura”.

- A perda irremediable dunha paisaxe excepcional existente en moitos treitos do rio onde que agochan infinidade de lugares de grande interese.

Porque o impacto socioeconómico para as povoacións ribeireñas será moi negativo destacando:

- As perdas no sector vitivinícola serán importantes como consecuencia da alteración das condicións climáticas que actualmente fan que as uvas cultivadas nesta subzona sexan das mellores en calidade de toda a Denominación de Orixe.

- As perdas da hostelaría en toda a comarca, cunha puxante actividade de restauración de recoñecida valía gastronómica. Falar de comer lamprea é, alo menos no Sul da Provincia de Pontevedra, falar do Miño.

- As rendas chegadas ás familias ribeireñas pola pesca tambén son de importancia. As perdas serán significativas xa que as especies obxecto de captura reducirán significativamente o seu stock.

- Perda de referentes culturais: a vida co Río azul e vivo desaparece.

- Coa desaparición da pesqueiras, orixinarias construccións milenarias representativas dunha arte extractiva singular, desparece un dos elementos etnográficos mais singulares e representativos destas comarcas.

- Todas as actividades de turismo de aventura que se desenvolven no río vense tambén gravemente afectadas. Impédeselle ou dificulta o desenvolvemento programado dun sector empresarial en auxe en toda a comarca.

Porque queremos un río vivo, considerámonos obrigados a preservalo para legalo nas mellores condicións ás xeracións futuras, é por iso que:

¡Esiximos! das autoridades españolas e portuguesas, dean por caducada definitivamente a vixencia da concesión na que se ampara a construcción dos 3 novos encoros proxectados para o treito internacional do Miño.
 

En Salvaterra de Miño (Galiza)

Domingo 6 de Xuño de 2004